...
- Chwila, czy to znaczy, że miłość, wiara, uczucia, prawda i moja świadomość nie są rzeczywiste? Tak mam to rozumieć?
- A są?
- A nie są?
- No, to po kolei. "Miłość" jest?
- No, jest.
- A co to jest "miłość"?
- Uczucie do kogoś.
- Uczucie, mówisz, tak?
- Tak.
- A więc z pięciu zjawisk, które wymieniłeś, pozostało nam cztery.
- Jak to?
- Wymieniłeś "miłość, uczucia itd". Ale "miłość" zawiera się w "uczucia", prawda?
- W zasadzie tak...
- Jedziemy dalej. "Wiara" - co to takiego?
- Hmm. Przekonanie, że pewne rzeczy istnieją, że mają na nas wpływ.
- Przekonanie, mówisz. Toż to nic innego jak część świadomości, tak?
- W zasadzie tak...
- Jedziemy dalej. "Uczucia" - co to takiego?
- Emocje.
- Nie idź na łatwiznę. Co to są emocje?
- Hmm... nasze reakcje?
- A skąd się bierze reakcja?
- Z naszego nastawienia?
- Dobrze kombinujesz. Kontynuuj.
- Czyli, jak mi się coś podoba, to się cieszę, a jak nie, to płaczę.
- Dobrze, dobrze. A skąd wiesz, co ci się podoba?
- Nie wiem. Po prostu podoba się i już.
- Wiesz, dlaczego tak jest?
- ?
- Bo to część twojej konstrukcji. Taki po prostu jesteś.
- No, to wiedziałem i bez ciebie.
- Ale nie powiedziałeś tego.
- No, fakt.
- A dlaczego nie powiedziałeś?
- Bo to jest chyba zbyt oczywiste.
- Otóż to. Ludzie na co dzień nie zauważają swojej własnej konstrukcji. Nie zastanawiają się nad nią.
- A po co miałbym codziennie zastanawiać się nad swoją konstrukcją? W końcu jestem, jaki jestem, a świat i tak się kręci po swojemu...
- Gratulacje!
- Eee, za co?
- Zacząłeś myśleć cybernetycznie!
- ?
- Właśnie stwierdziłeś, że jesteś systemem zawartym w pewnym otoczeniu.
- Poważnie?
- Jak najbardziej. Sam zauważyłeś, że jesteś taki, jaki jesteś - a więc uznałeś, że jesteś wyodrębnioną jednostką, która posiada jakąś konstrukcję. Oraz stwierdziłeś, że ta jednostka znajduje się w swoim otoczeniu.
- Łoł...
- Czy teraz już sam zdefiniujesz prawdę i świadomość?
... i tutaj zawiesimy dialog.
Spróbuj dopisać dokończenie.
Ciąg dalszy nastąpi...
.